Affet

Bakma bana öyle...
içimi acıtma...
dünyaya getirdiğin
bir armağan değilim ben...
keşke olsaydım... keşke...
tüm mutlulukları...
kucağına bırakabilseydim...
inan çok isterdim
ama olmadı... olmadı... işte
anlıyorsun değil mi?...

Ne isterdim biliyor musun...
gözlerin gözlerime değdiğinde...
kaçırmamanı...hüzün damlaları ile
dolup taşmamasını...
kendinden bir parçanı...
yabancı gözlerle seyretmemeni...
isterdim... hem de çok...

Çocuk iken... beni ne kadar
sevdiğini anlardım...
ruhunu okuyarak...
yüreğindeki sevginin...
yüzüne yansımasını izleyerk...
bir gece vakti kapıyı aralayarak...
sessizce soluğumu dinlediğini...
seyrederek...

Şimdi duvarlar... duvarlar...
hayalet olsam...yine geçemeyeceğim ...
yeryüzünde ki tüm güçlere sahip olsam...
yine yıkamayacağım... aşamayacağım...
bir duvar...
hayattan sonsuzluğa uzanmadan...
meçhul yolculuğa savrulmadan...
yık artık o duvarı ne olursa olsun
beni affet...